Allereerst staat de groene cactus klaar om mee te nemen voor u vensterbank. Hij is groot geworden en rijk.
Wie weet straks bloesemknoppen.
Ik wil even(in deze mail)je wat gedachtengoed cadeau doen. Om eens te kijken of je iets van deze gedachtens begrijpt waardoor het misschien interessant voor ons beide kan worden.
Gisteravond kwam ik laat uit Leiden op Rotterdam centraal station aan. Ik ben een van kleins af aan paniek zaaier dus bedacht ik me opeens :
o jeei ik moet nog naar het lage land terug zien te raken
Hoe te fietsen.
Vele routes gingen door mijn hoofd!
beren, opstakels, enge gedachtens kwam ik al tegen in mijn gedachtengoed.
Ik reed dus midden in de nacht door Rotterdam de engste stad van nederland zo gezegd!
En toen moest ik opeens aan iets denken uit mijn verleden waardoor eigenlijk een heleboel helder werd wat ik in de toekomst wil voor mijn publiek.
Ik verhuisde op mijn 18e van het platteland naar de stad. Ik kreeg een huisje in de Millinxbuurt(Rotterdam zuid)
Daar leek het allemaal heel mooi maar het was een ontzettende ruwe plek.
Ik als angsthaas functioneerde bijna niet meer daar. Als ik naar buiten ging dan had ik bijvoorbeeld een badpak aan over mijn ondergoed en een broek met riemen enz enz. Bang om kapot gescheurd te worden door de vele boeven die daar dus woonde.
Mijn salaris verstopte ik in mijn sokken(onder de voetzol) omdat ik een gedachten had dat daar een boef niet als eerste naar kijkt. De tas is sneller de prooi.
En zo al fietsend kwam ik op de gedachten dat ik eigenlijk alles wat ik dus doe uit angst als een soort mooier beeld romantiseer en uiteindelijk niet meer precies weet hoe het zat maar het wel allemaal meegemaakt heb.
ik maak er dus gelijk een beeldend stuk voor waaruit ik later kan werken om een emotie te vangen, Dit doe ik dus al mijn hele leven lang! Is heel natuurlijk voor mij!
Mijn gevoels energie is heel erg scherp. Ik doe alles op gevoel, Niks op ratio.
voorbeeld
In die tijd moest ik een keer heel vroeg de deur uit in de millinxbuurt voor een voorstellings repetitie. Ik had vele spullen die mee moesten maar nog geen bakfiets dus besloot ik de helft van mijn kleding al aan te doen.
Ik reed dus voor een keertje met kort rokje en vele spullen op de fiets. Ik had overigens wel mijn badpakken aan voor de veiligheid.
Ik fiets dus naar mijn werkplek maar onder tussen hoor ik een soort geluid van stenen die gegooid worden.
Omdat er heel veel leegstaande panden waren en er dus containers met stenen de afgelopen dagen ervoor waren heb ik in mijn hoofd dat er met stenen naar me gegooid wordt.
Ik krijg het dus al een beetje benauwd.
En ik ga dus al een beetje gebukt op de fiets zitten!
Dan heb ik vervolgens het idee dat ik gevolgd wordt.
En ik merk dat het dus ook zo is.
Uiteindelijk remt er een jongen voor mijn fiets en de andere zijn inmiddels dicht achter me
Een soort bende achtig! deed me ook wel aan bijvoorbeeld fimbeeld van ET denken of the west side story.
Ik denk nu ben ik de pineut, voel voorzichtigl of ik misschien mijn stem kan inzetten voor een help actie, en probeer alvast kracht in mijn benen te zetten zodat ik eventueel een dans sprong kan maken als ontsnappingsactie.
Alles lijkt opslot! Nee alles was opslot, maar ondertussen was ik wel strijdvaardig voor als ik moest vechten!
ik zou me niet gelijk overgeven zeg maar!
Maar dan geeft de jongen mij mijn kaarsenstandaard, Zo een waar meerdere kaarsen in kunnen.
Ik besef dat dus mijn gedachtengoed totaal niet klopt. Deze jongens geven mij iets terug wat ik verloren ben. Geen steen gegooi, geen vechtpartij verkrachting enz.
Nee echte ziel.
Ik steek zoals rene daniels mijn duim op en zeg zo koel mogelijk maar je hoort aan alles dat ik beef bedankt gozer of zo iets
Nu zo fietsend besef ik opeens dat echt alles wat ik dus meemaak ik een soort verwerk verfilm enz.
Uiteindelijk weet ik ook niet meer hoe het nou precies was. Heb ik het gedroomd was het echt enz.
Terwijl ik ook echt besef dat het de waarheid is. Alleen is het ook mooier, spannender, lelijker ofzo gemaakt.
Dit is voor mij wel heel erg van belang in hoe en wie ik ben. In wat ik de komende jaren wil laten zien. Hele emotionele krachtige maar ook gekke onderwerpen over hoe ik dus de wereld zie.
Ik heb vaak het idee dat mensen me totaal niet begripen,
Dat hoeft ook niet
Ik ben ook eigenlijk heel graag alleen.
Ik denk dat er in mij vele lieve vrienden zitten waar ik me eigenlijk wel dagtaken aan heb.
Alle mensen om mijheen dierbare, of vreemde. Het maakt eigenlijk niks uit ik pik alle energie op.
En daar wordt ik mega moe van.
Ik merk echter dat ik nu na jaren probeer om mijn diepste angsten om te zetten omdat ik voel dat datgene wat ik dus wil uitten een bijdrage kan hebben aan iet wat er na mijn mening nog niet is.
Ik wil echt alle controle over dus mijn gedachtens, verliezen en juist aan de kijker meegeven zodat ie misschien iets zou kunnen voelen van hoe ik eigenlijk in elkaar zit.
Dus echt vanuit hoe ik ben. Heel puur en kwetsbaar maar ik denk ook voor mij uiteindelijk het krachtigste wat ik kan doen
in liefde lin
